"Het tragische levensgevoel" van Miguel de Unamuno is een filosofische verhandeling, geschreven aan het begin van de 20e eeuw. Het werk behandelt diepgaande thema’s rond het menselijk bestaan, de zoektocht naar betekenis en de verhouding tussen individuele en collectieve identiteit, in het bijzonder binnen de context van de Spaanse cultuur. Unamuno dringt door tot de kern van de menselijke ervaring en onderzoekt de innerlijke strijd van mensen die onsterfelijkheid nastreven, evenals de inherente tragiek van het leven. De opening van het boek vormt het uitgangspunt voor Unamuno’s onderzoek naar wat het betekent mens te zijn, waarbij het belang van concrete ervaringen boven abstracte idealen wordt benadrukt. Hij betoogt dat de filosofie zich zou moeten richten op de «mens van vlees en bloed»—de werkelijke, levende persoon, niet een abstract idee van de mensheid. De tekst bespreekt verschillende filosofen en laat zien hoe hun persoonlijke ervaringen hun gedachten en overtuigingen vormgeven. Unamuno introduceert de wisselwerking tussen verstand en emotie en stelt dat het verlangen naar onsterfelijkheid een fundamentele menselijke drijfveer is die zowel het denken als het handelen beïnvloedt. Vanuit dit perspectief wordt de lezer uitgenodigd na te denken over zijn eigen existentiële dilemma’s en over de betekenis van individuele identiteit te midden van bredere maatschappelijke structuren.