„Tragiczne poczucie życia” autorstwa Miguela de Unamuno to traktat filozoficzny napisany na początku XX wieku. Podejmuje głębokie zagadnienia dotyczące ludzkiego istnienia, poszukiwania sensu oraz relacji między tożsamością jednostkową a zbiorową, szczególnie w kontekście hiszpańskiej kultury. Unamuno zagłębia się w istotę ludzkiego doświadczenia, analizując wewnętrzne zmagania osób poszukujących nieśmiertelności oraz nieodłączne tragedie życia. Początek książki przygotowuje grunt pod rozważania Unamuno nad tym, co znaczy być człowiekiem, podkreślając znaczenie konkretnych doświadczeń w przeciwieństwie do abstrakcyjnych ideałów. Twierdzi on, że filozofia powinna koncentrować się na „człowieku z krwi i kości” — rzeczywistej, żyjącej osobie, a nie na abstrakcyjnym pojęciu ludzkości. Tekst omawia poglądy różnych filozofów, ukazując, jak ich osobiste doświadczenia kształtują ich myśli i przekonania. Unamuno wprowadza zagadnienie komunikacji między intelektem a emocjami, wysuwając tezę, że pragnienie nieśmiertelności jest podstawowym ludzkim popędem, który wpływa zarówno na myślenie, jak i na zachowanie. Z tej perspektywy czytelnik zostaje zaproszony do refleksji nad własnymi dylematami egzystencjalnymi oraz znaczeniem indywidualnej tożsamości w obliczu szerszych struktur społecznych.