«حس تراژیک زندگی» اثر میگل د اونامونو رسالهای فلسفی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این اثر به مضامین عمیقی درباره هستی انسان، جستوجوی معنا و رابطه میان هویت فردی و جمعی، بهویژه در بستر فرهنگ اسپانیایی، میپردازد. اونامونو به ژرفای تجربه انسانی مینگرد و کشمکشهای درونی افرادی را بررسی میکند که در جستوجوی جاودانگیاند، همچنین تراژدیهای ذاتی زندگی را. آغاز کتاب زمینه را برای کاوش اونامونو در معنای انسان بودن فراهم میکند و بر اهمیت تجربههای ملموس در برابر آرمانهای انتزاعی تأکید دارد. او استدلال میکند که فلسفه باید بر «انسانی از گوشت و استخوان» متمرکز باشد—یعنی شخص واقعی و زنده، نه تصویری انتزاعی از انسانیت. متن درباره فیلسوفان گوناگون بحث میکند و نشان میدهد که تجربههای شخصی آنان چگونه افکار و باورهایشان را شکل میدهد. اونامونو ارتباط میان عقل و احساس را مطرح میکند و بر این باور است که اشتیاق به جاودانگی نیرویی بنیادی در انسان است که بر اندیشه و رفتار او تأثیر میگذارد. از این منظر، از خواننده دعوت میشود درباره معضلات وجودی خود و اهمیت هویت فردی در میان ساختارهای گستردهتر اجتماعی تأمل کند.