«پرسهها و چشماندازهای اسپانیایی» اثر میگل د اونامونو مجموعهای از جستارهای سفر و تأملاتی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شدهاند. این اثر گشتوگذارهایی را که بهصورت زمانی در سراسر اسپانیا مرتب شدهاند گرد میآورد و طرحهای منظره را با تأملاتی درباره تاریخ، ایمان، هویت و زندگی مدرن درهم میتند. راویِ در سفر، روح کشور را در صومعهها، کوهستانها و شهرهای قدیمی میجوید و در سکوت، ویرانهها و ریتمهای روستایی معنا مییابد. آغاز اثر هدف آن را روشن میکند: گردآوردن قطعاتی درباره منظره و چشماندازهای سفر که اونامونو آنها را از رمانهایش جدا نگه داشته بود تا خوانندگان بتوانند از منظره و تأمل بهطور مستقل لذت ببرند. او از ویرانههای سیسترسیِ مورروئلا آغاز میکند و شکوه و زوال آنها را به نیایشهایی برای سکوت، خلوت و جستوجوی خدا در درون بدل میسازد. سپس از صعود اخیرش به گِرِدوس روایت میکند—سکوت مکانهای مرتفع را میستاید، خبرجویی و «پیشرفت» را به ریشخند میگیرد، سادگی را میستاید و برای خلوتی دیگر در پِنیا دِ فرانسیّا آماده میشود. او از آن قله درباره سکوت مشترک با دوستان، وارسی درون و چشماندازهای گسترده بر فراز روستاهای فروتن مینویسد و با فراخواندن اوبرمانِ سنانکور، سکوت متافیزیکی کوه را نامگذاری میکند. در جستاری نامهگونه، هیاهوی شهر با آرامش اخلاقی روستا مقایسه میشود؛ از مناظر شکلدهنده زندگی (بیزکایا، آپننها) یاد میشود، گردشگریِ مُدزده مورد انتقاد قرار میگیرد و کشتزار همچون انجیل اخلاقی تلقی میشود. سفری در هفته مقدس از مدینا دِل کامپو، اولمدو و آرهوالو میگذرد و تاریخ (ایزابل، انریکه چهارم، بلترانهخا، کومونروها) را با زندگی زنده روستایی و منظره وهمانگیز گورستانی متروک درهم میآمیزد. اثر با رسیدن به ال اسکوریال به اوج میرسد؛ جایی که او پیشداوریهای راهنماهای سفر را رد میکند و از زیبایی austere و «خشک» صومعه و چشمانداز کاستیل دفاع میکند.
مجموعهای از مقالات که نخستینبار بین ژوئن ۱۹۱۱ و مارس ۱۹۲۲ در مجلات و روزنامهها منتشر شدهاند.