«Іспанскія блуканні і бачанні» Мігеля дэ Унамуна — зборнік дарожных эсэ і разважанняў, напісаных у пачатку XX стагоддзя. У ім храналагічна ўпарадкаваныя вандроўкі па Іспаніі спалучаюць замалёўкі краявідаў з разважаннямі пра гісторыю, веру, ідэнтычнасць і сучаснае жыццё. Вандроўны апавядальнік шукае дух краіны ў манастырах, гарах і старадаўніх гарадах, знаходзячы сэнс у цішыні, руінах і вясковым рытме. Напачатку твора сфармулявана яго мэта: сабраць пейзажныя замалёўкі і вандроўныя бачанні, якія Унамуна захоўваў асобна ад сваіх раманаў, каб чытачы маглі самастойна смакатаваць краявіды і сузіранне. Ён пачынае з руін цыстэрцыянскага манастыра Мараруэла, ператвараючы іх веліч і заняпад у малітвы да цішыні, замкнёнасці і пошуку Бога ўнутры сябе. Затым ён распавядае пра нядаўняе ўзыходжанне на Грэдос, услаўляе цішыню высокіх месцаў, высмейвае пагоню за навінамі і «прагрэс», хваліць прастату і рыхтуецца да яшчэ аднаго адасобленага падарожжа на Пэнья-дэ-Франсіа. З гэтай вяршыні ён піша пра супольную цішыню з сябрамі, унутраны самааналіз і шырокія далягляды над сціплымі вёскамі, звяртаючыся да «Обермана» Сенанкура, каб назваць метафізічную цішыню гор. Эсэ ў форме ліста супрацьпастаўляе гарадскую мітусню маральнаму спакою вёскі, успамінае краявіды, што сфарміравалі яго (Віская, Апеніны), крытыкуе турызм дзеля моды і разглядае поле як этычнае евангелле. Далей ідзе падарожжа на Вялікі тыдзень праз Медыну-дэль-Кампа, Ольмеда і Арэвала, дзе гісторыя (Ізабэла, Энрыке IV, Бельтранэха, камунэрас) пераплятаецца з яскравым вясковым жыццём і змрочным відовішчам закінутых могілак. Вандроўка завяршаецца прыбыццём у Эль-Эскарыял, дзе ён абвяргае забабоны даведнікаў і абараняе суровую, «пустэльную» прыгажосць манастыра і кастыльскага краявіду.
Збор артыкулаў, першапачаткова апублікаваных у часопісах і газетах у перыяд з чэрвеня 1911 года па сакавік 1922 года.