«آینهٔ مرگ» اثر میگل د اونامونو مجموعهای از داستانهای کوتاه است که در اوایل قرن بیستم نوشته شدهاند. این مجلد داستانهای کوتاهِ واقعگرایانه ـ فلسفی دربارهٔ آدمهای معمولی را گرد آورده است که با عشق، مرگ، تصادف و ایمان روبهرو میشوند. منتظر پرترههایی صمیمی باشید—از دختر روستاییِ پژمرده و مجرد سادهدلی که سرراهیای را به فرزندی میپذیرد تا خودکشیِ محروم از ارث و دیگر چهرههای فروتن—که با شفقت، طنز و گزندگیِ اگزیستانسیال روایت شدهاند. آغاز مجموعه سلسلهای از طرحوارهها را پیش مینهد: زن جوانی به نام ماتیلده، هنگامی که نامزدش از او دور میشود، رفتهرفته از پا میافتد و اندکی پس از زیارت در میگذرد؛ شکارچیِ مهربانی که به ورقبازی نیز علاقه دارد، نوزادی را پشت در خانهاش مییابد، دایهای استخدام میکند و سرانجام با او ازدواج میکند و آن دو خانوادهای پرجمعیت تشکیل میدهند؛ رامون نونّاتو، درهمشکسته زیر بار میراث پدر رباخوارش، آخرین داراییها را نقد میکند و به زندگی خود شلیک میکند؛ پیر ولگردی و دختری فراری تا زمانی که آواز معشوقهای او را فرامیخواند و پیرمرد در آرامش میمیرد، برای یکدیگر حکم خانواده را پیدا میکنند؛ مسافری تشنهٔ عشق و زنی در ایستگاهی چشم در چشم هم میدوزند، سرنوشتی سهمگین را بازمیشناسند و مرده در کنار هم پیدا میشوند—نه خودکشی، بلکه دلهایی که از پا درآمدهاند؛ مغازهداری اهل بیلبائو که به سولیتانیا ملقب است، زندگیای نمناک و مؤمنانه دارد و در حالی که زیر لب نیایشنامه را زمزمه میکند میمیرد؛ بونیفاسیو، که شیفتهٔ اصالت است، هرگز خویشتن را نمییابد—مگر آنکه، در یکی از روایتها، پدرشدن او را کامل کند؛ و قطعهٔ پایانی با سوسینِ خردسال آغاز میشود که استحکامات گِلی میسازد، اما صحنه ناگهان قطع میشود.