«حس تراژیک زندگی» اثر میگل د اونامونو، اثری فلسفی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این کتاب به تجربهٔ انسانی میپردازد و مضامین ژرفی همچون هستی، فناپذیری و جستوجوی معنای زندگی را بررسی میکند. اونامونو بر وضعیت ملموس انسان، دوگانگی احساس و عقل، و ماهیت هویت فردی تمرکز دارد و دیدگاهی از زندگی بهمثابه کشمکشی تراژیک ارائه میدهد. آغاز اثر کاوش اونامونو در وضعیت انسانی را مطرح میکند و بر اهمیت فرد و معضل هستی، شامل فناپذیری و میل به جاودانگی، تأکید دارد. او مفاهیم انتزاعی فلسفی را که رنج و احساسات ذاتیِ پیوندخورده با زندگی واقعی را نادیده میگیرند، نقد میکند. نویسنده نشان میدهد که چگونه فیلسوفان گوناگون، در حالی که دانش نظری را دنبال میکنند، چالشهای حیاتی عاطفی و وجودی را که تجربهٔ انسانی را تعریف میکنند نادیده میگیرند. اونامونو استدلال میکند که این «حس تراژیک زندگی» احساسی جهانشمول است که باید درک ما از فلسفه و هستی را هدایت کند و میان اندیشههای عقلانی فرد و نیازهای عاطفی نخستین او تنشی ایجاد میکند.
پیوندهای ویکیپدیا: