«Анёлы з дзівацтвам» Казіміра Эдшміда — раман, напісаны ў пачатку XX стагоддзя. Апавяданне пачынаецца з папярэджання чытачам пра непрадказальны і фантастычны характар далейшай гісторыі, якая, здаецца, расцягвае межы рэальнасці і закранае тэмы злачыннасці ды грамадскіх узрушэнняў. У цэнтры рамана — маладая жанчына, складанае і неспакойнае мінулае якой паступова раскрываецца, намякаючы на больш глыбокае даследаванне чалавечых эмоцый і грамадскіх абмежаванняў. Пачатак «Анёлаў з дзівацтвам» знаёміць з маладой жанчынай, якая сядзіць у хісткім экіпажы і накіроўваецца да нявызначанага месца. Яна паказаная ў атмасферы меланхоліі, змагаючыся з цяжарам свайго мінулага і цяперашняга становішча. Калі яна адкрываецца апавядальніку, становіцца зразумела, што яе жыццё было адзначана трагедыямі і цяжкасцямі, што надае яе падарожжу адчуванне тэрміновасці. Пачатковыя сцэны супрацьпастаўляюць яе крохкі стан хаатычнаму свету вакол, намякаючы на шырэйшыя грамадскія праблемы, уласцівыя той эпосе. Назіранні апавядальніка за яе характарам і навакольным грамадскім кантэкстам ствараюць аснову для аповеду, які абяцае паглыбіцца ў тэмы кахання, ахвярнасці і чалавечай прыроды ва ўмовах нягод.