„Arabia: Źródło islamu” autorstwa Samuela Marinusa Zwemera to dzieło historyczne napisane na końcu XIX wieku. Książka zajmuje się geografią, ludnością i polityką Półwyspu Arabskiego, a także islamem oraz misjonarstwem związanym z tym religijnym ruchem. Autor ma za cel upozornić czytelników na złożoność i znaczenie historyczne Arabii jako miejsca narodzenia islamu oraz podkreślić konieczność prowadzenia misjonarskich działań w tym regionie. Wstęp do książki pokazuje, jak ważna jest Arabia nie tylko w kontekście historii islamu, ale także jako geograficzny obszar o wielkim znaczeniu. Zwemer rozjaśnia błędne wyobrażenia dotyczące Arabii, podkreślając jej bogatą różnorodność krajobrazową i klimatyczną. Opisuje, jak Arabia przez długie czasy była postrzegana jako ogromna pustynia, choć w rzeczywistości w jej obrębie znajdują się również żyzne tereny, zwłaszcza w Jemenie. Wstęp prezentuje postaci misjonarzy, którzy przeszli przed autorem, a także wykazuje istniejące luki w wiedzy zachodniej o tym regionie, co stanowi przygotowanie do dalszych, bardziej dokładnych badanń nad kulturowym i religijnym dziedzictwem Arabii.