‘Roman Stoicism’ van Edward Vernon Arnold is een wetenschappelijk onderzoek naar de stoïcische filosofie, met name haar ontwikkeling binnen het Romeinse rijk. Het boek werd aan het begin van de 20ste eeuw geschreven en biedt een grondige beschouwing van de historische betekenis van het stoïcisme, zijn filosofische doctrines en zijn invloed op latere denkwijzen en religies. Door het stoïcisme te beschrijven als een belangrijke schakel tussen oude en moderne filosofieën, benadrukt Arnold zijn relevantie voor hedendaagse discussies over moraal en bestuur. In de inleiding worden de fundamentele principes van het stoïcisme uiteengezet en wordt het in verband gebracht met de bredere context van wereldreligies. Arnold legt uit hoe de Romeinse literatuur reflecteert op diepgravende filosofische vragen, vooral over lot, moraal en de aard van het goddelijke. Hij benadrukt ook de belangrijkheid van het begrijpen van de relatie tussen deze filosofische vragen en de socio-politieke situatie in het Romeinse rijk. Het boek leidt tot een gedetailleerde beschouwing van de ontwikkeling van de stoïcische filosofie, haar interactie met andere religieuze en filosofische tradities als jodendom en christendom, en het blijvende erfgoed dat ze heeft achtergelaten in de westerse gedachtenwereld.