„Stoicyzm rzymski“ Edwarda Vernona Arnolda to naukowe badanie filozofii stoickiej, szczególnie jej rozwoju w Cesarstwie Rzymskim, napisane na początku XX wieku. Tekst daje dogłębny przegląd historycznego znaczenia stoicyzmu, jego filozoficznych zasad oraz wpływu na późniejsze myślenia i religie. Arnold przedstawia stoicyzm jako kluczowy łącznik między starożytną a współczesną filozofią, podkreślając jego aktualność w kontekście dzisiejskich dyskusji o moralności i rządzeniu. W introdukcji autor opisuje fundamentalne zasady stoicyzmu i umieszcza go w szerszym kontekście światowych religii. Zaczyna od wyjaśnienia, jak literatura rzymska odzwiercza głębokie filozoficzne rozmyślenia typowe dla stoików, dotyczące szczególnie losu, moralności i natury boskiej. Podkreśla również znaczenie zrozumienia wzajemnego wpływu tych filozoficznych kwestii na społeczno-polityczny kontekst Cesarstwa Rzymskiego. Autor przygotowuje takim sposobem grunt dla dogłębnego badania ewolucji stoicyzmu, jego interakcji z innymi religijnymi i filozoficznymi tradycjami, jak judaizm i chrześcijaństwo, oraz jego trwałego wpływu na zachodnie myślenie.