„Dialogi mniejsze wraz z Dialogiem o łagodności” Lucjusza Anneusza Seneki to zbiór esejów filozoficznych przypisywanych Seneki, najprawdopodobniej napisanych w I wieku n.e. Dialogi te zgłębiają motywy centralne dla stoicyzmu, w szczególności pojęcia opatrzności, cnoty i hartu moralnego wobec przeciwności. Dzieło stanowi refleksję nad naturą dobra i zła, oferując wgląd w wyzwania ludzkiej egzystencji i oczekiwania stawiane jednostkom, zwłaszcza ludziom cnotliwym. Tekst otwiera dialog Seneki z Lucyliuszem, dając początek pogłębionej rozprawie o istnieniu opatrzności i pozornych nieszczęściach, jakie spadają na ludzi dobrych. Seneka usiłuje pogodzić zmagania cnotliwych z pojęciem kierującej siły boskiej, dowodząc, że trudy nie są karą, lecz okazją do wzrostu i hartu. Przytacza różne przykłady z historii, ukazując, jak prawdziwa cnota zostaje wypróbowana i objawiona poprzez przeciwności, i podkreślając, że człowiek dobry nie może naprawdę doznać krzywdy, jeśli wśród życiowych wyzwań zachowa prawość i cnotę.