«Minor Dialogues, Together With the Dialogue on Clemency» Lucius Annaeus Seneca’ya atfedilen, muhtemelen MS 1. yüzyılda yazılmış felsefi denemelerden oluşan bir derlemedir. Bu diyaloglar Stoacılığın merkezindeki temaları, özellikle ilahi takdir, erdem ve felaket karşısında ahlaki direnç gibi kavramları irdeler. Eser, iyinin ve kötünün doğası üzerine bir tefekkür niteliği taşır; insan varoluşunun güçlükleri ve özellikle erdemli karaktere sahip kişilere yüklenen beklentiler hakkında içgörüler sunar. Metnin açılışı Seneca ile Lucilius arasında bir diyalogla başlar ve ilahi takdirin varlığı ile iyi insanlara görünen talihsizlikler üzerine derin bir tartışmayı başlatır. Seneca, erdemlilerin mücadelelerini yol gösteren ilahi bir güç düşüncesiyle uzlaştırmaya çalışır; sıkıntıların ceza değil, büyüme ve güçlenme fırsatları olduğunu savunur. Tarihten çeşitli örnekler vererek gerçek erdemin felaketle sınandığını ve açığa çıktığını gösterir; iyi bir insanın, yaşamın zorlukları boyunca bütünlüğünü ve erdemini koruduğu sürece gerçek anlamda bir zarara uğrayamayacağını vurgular.