‘Chance, Love, and Logic: Philosophical Essays’ van Charles S. Peirce is een verzameling filosofische essays die werden geschreven in de vroege 20ste eeuw. In dit werk worden Peirces overwegingen over logica, wetenschap en het verband tussen toeval en menselijke ervaring behandeld. Hierdoor wordt een volledig beeld gegeven van zijn filosofische bijdragen, die de basis vormden voor het pragmatisme. De essays gaan dieper in op de aard van onderzoek, overtuigingen en de grondslagen van kennis, en benadrukken hoe toeval en liefde een rol spelen bij het begrijpen van de werkelijkheid. In de inleiding wordt Peirces filosofische benadering uiteengezet; hij legt nadruk op de belangrijkheid van helder redeneren en de processen waarmee overtuigingen worden gevormd en vastgesteld. Hij kritiseert traditionele onderzoeksmethoden, zoals het vertrouwen in autoriteiten of simpel vasthoudend gedrag, en pleit voor een wetenschappelijke aanpak die het mogelijk maakt om overtuigingen op basis van bewijs en logisch redeneren te heroverweegen. In deze inleiding wordt ook het kader aangegeven voor het onderzoek naar de manier waarop overtuigingen binnen een gemeenschap worden behouden, de rol van onderzoek in menselijk denken en de noodzaak van een methodische filosofische benadering die zowel onzekerheid als de ontwikkeling van gedachten omvat.