„Szansa, miłość i logika: esej filozoficzne” autorstwa Charlesa S. Peirce’a to zbiór esejów filozoficznych napisanych na początku XX wieku. Ten tekst zawiera myśli Peirce’a na temat logiki, nauki oraz wzajemnego oddziaływania przypadłości i ludzkiego doświadczenia, prezentując kompleksowy obraz jego filozoficznych dokonań, które stanowią fundament pragmatyzmu. Eseje zagłębiają się w naturę badań, wierzeń oraz podstaw wiedzy, podkreślając związek między przypadłością a rolą miłości w poznawaniu rzeczywistości. Wstęp do tego zbioru przedstawia filozoficzny podejście Peirce’a, akcentując znaczenie jasnego rozumowania oraz procesów formowania i utrzymywania wierzeń. Krytykuje on tradycyjne metody badawcze, np. oparcie się na autorytety lub uporze, postulując zamiast tego naukowy podejście, który umożliwia odbudowę wierzeń na podstawie dowodów i logicznego rozumowania. W tym wstępie Peirce wytycza ramy dla badania tego, jak wierzenia są utrzymywane wewnątrz społeczności, jaką rolę odgrywa badanie w procesie poznawania przez człowieka oraz dlaczego konieczny jest metodyczny podejście do filozofii, obejmujący zarówno niepewność, jak i ewolucję myślenia.