«دن کیشوت دِ لامانچا» اثر میگل دِ سروانتس ساوادرا، رمانی اسپانیایی است که در دو بخش، در سالهای ۱۶۰۵ و ۱۶۱۵، منتشر شد. اشرافزادهای خُرد چنان رمانهای پهلوانی میخواند که عقل خود را از دست میدهد و تصمیم میگیرد به شوالیهای آواره بدل شود. او نام خود را دن کیشوت میگذارد و کارگری ساده از اهالی مزرعه، سانچو پانسا، را بهعنوان ملازم خود برمیگزیند. آن دو با هم به ماجراهایی قدم میگذارند که در آن، پندارهای دن کیشوت آسیابهای بادی را به غولها و مهمانخانهها را به قصرها بدل میکنند و در این اثر بنیادین ادبیات مدرن، مرز میان خیال و واقعیت را محو میسازند.
پیوندهای ویکیپدیا: