‘Cuentos valencianos’ van Vicente Blasco Ibáñez is een verzameling korte verhalen die werden geschreven aan het eind van de 19e eeuw. Het boek beschrijft waarschijnlijk het leven en de sociale dynamiek in Valencia, met aandacht voor verschillende personages en hun interacties binnen de culturele context van de regio. De verhalen bevatten elementen van lokale traditie, humor en een mogelijke kritiek op de samenleving van die tijd. In het openingsverhaal wordt de persoonlijke ‘Dimòni’ voorgesteld: een bekende dulzainero in de Valenciaanse regio die door de inwoners wordt vereerd, vooral op feestelijke gelegenheden. Ondanks zijn muzikale talent wordt hij echter afgebeeld als een chronische dronkenlap wiens gedrag zowel amuseert als schandaliseert. Het verhaal vertelt over zijn relatie met ‘La Borracha’, een andere alcoholist; deze relatie leidt uiteindelijk tot haar tragische dood, wat hem diep raakt. Dit zet de toon voor een mengeling van humor en tragedie, kenmerkend voor de verhalen die volgen. De persoonlijke en gemeenschappelijke aspecten van het leven in Valencia spelen een centrale rol in deze vertellingen; ze nodigen de lezer uit om zich te identificeren met de struggles en overwinningen van de personages.