‘Los argonautas’ van Vicente Blasco Ibáñez is een roman die werd geschreven in de vroege 20ste eeuw. De verhaallijn draait om Fernando de Ojeda, die wordt beschreven als een dichter en dromer. Hij worstelt met emotionele onrust wanneer hij zich voorbereidt op een reis naar Buenos Aires na een recente scheiding van zijn liefde María Teresa. Terwijl Ojeda met zijn gevoelens van liefde en verlies wordt geconfronteerd, worden thema’s als heimwee, existentiële reflectie en de verstrijking der tijd centraal in het verhaal. In de openingsscènes wordt de lezer meegesleept in een levendige omgeving waar Fernando de Ojeda probeert te schrijven, maar wordt afgeleid door de drukte om hem heen. Als hij terugdenkt aan María Teresa, wordt de emotionele last van hun komende scheiding tastbaar. De eerste scènes laten zijn innerlijke reflecties zien en bieden een levendige beschrijving van zijn omgeving en de personages om hem heen. Hierdoor wordt duidelijk dat er een contrast bestaat tussen zijn innerlijke onrust en de buitenwereld. Het verhaal vertelt hoe Ojeda worstelt met de afstand die hem te wachten staat en de pijn van herinneringen die niet willen verdwijnen, waardoor een ontroerende exploratie van de complexiteit van liefde wordt mogelijk gemaakt.