„Argonauty” Vicente Blasco Ibáñeza to powieść napisana na początku XX wieku. Akcja skupia się wokół Fernanda de Ojedy, poety i marzyciela, który doświadcza emocjonalnego chaosu, gdy przygotowuje się do wyjazdu do Buenos Aires po niedawnej rozłące z ukochaną Marią Teresą. Podczas tej boryby z uczuciami miłości i straty narracja dotyka tematów tęsknoty, egzistencjalnych refleksji oraz upływu czasu. W pierwszych scenach czytelnicy są wciągnięci do dynamicznego otoczenia, w którym Fernando de Ojeda próbuje pisać, lecz jest rozpraszany przez atmosferę wokół siebie. Gdy przywołuje wspomnienia o Marii Teresie, emocjonalny ciężar ich nadchodzącej rozłąki staje się wyraźnie odczuwalny. Początkowe sceny ukazują jego introspekcję oraz otoczenie w którym żyje, tworząc kontrast między jego wewnętrznym chaosem a zewnętrnim światem. Opowieść pokazuje, jak Ojeda musi poradzić sobie z odległością, która go czeka, oraz bólem wywołanym przez nieustające wspomnienia, co stanowi podstawę do dogłębnego rozpatrzenia złożoności miłości w całej powieści.