„Przez Masajland do źródła Nilu” autorstwa Oskara Baumanna to dokładny opis podróży napisany na końcu XIX wieku. Praca dokumentuje wyprawy i eksploracje autora podczas ekspedycji masai, zorganizowanej przez Niemiecki Komitet przeciwko niewolnictwu w latach 1891–1893. Baumann skupia się na dotychczas nieodwiedzanych terenach pomiędzy Kilimandżaro a Jeziorem Wiktorii, opisując zarówno geograficzne warunki, jak i kulturowe doświadczenia zdobyte podczas podróży. Na początku tekstu Baumann relacjonuje o swoim przybyciu do Tangi, gdzie przygotowuje się do długiej ekspedycji w w większości nieodwiedzane obszary masai. Podkreśla ważność dokładnego planowania – wyboru skutecznej ekipy i zdobycia niezbędnych zasobów. Opowieść pokazuje Baumannową chęć do przygód, gdy styka się z różnymi osobami – od lokalnych informatorów po współ podróżników – oraz styczności z trudnościami, takimi jak rekrutacja członków ekipy i przygotowanie prowiantu na długą drogę. Wstępny fragment tekstu ukazuje jego obserwacje barwnej przyrody tych terenów oraz nawiązuje do trudności, z którymi będzie musiał się zmierzyć podczas podróży przez nieznane kraje zamieszkane przez obcojęzyczne i często niebezpieczne plemiona.