„Dzieje Włochów, tom 07 (z 15)” autorstwa Cesare Cantù to dzieło historyczne napisane w końcu XIX wieku. Ten tom kontynuuje dogłębne badanie złożonej sytuacji społecznej i politycznej Włoch, zajmując się dynamiką sił w feudalnym systemie, rozwojem gmin oraz wpływowymi rodzinami, które miały kluczowe znaczenie w tych burzliwych czasach. Książka oferuje wiele informacji o historii Włoch, zwłaszcza po upadku dynastii Hohenstaufenów. Na początku tego tomu rozważana jest problematyka fragmentacji Włoch po tym okresie, z akcentem na konflikty o władzę pomiędzy różnymi rodzinami arystokratycznymi oraz powstające miasta, które zaczęły formować swoje własne gminy. Opisuje się sytuację, w której dominowali feudalni lordowie i ich wasale; pojęcie narodowego jedności praktycznie nie istniało, a ludność często dzieliła lojalność pomiędzy lokalnymi władzami a nie jakąś ogólnie przyjętą tożsamością Włoch. Cantù opisuje również wzrost wpływowych frakcji, zwłaszcza rodzin Torriani i Visconti, w kontekście społeczno-politycznego chaosu, co stanowiło preludium do zmian w sojuszach i konfliktach, które miały dalej kształtować historię Włoch.