Książka Josepha Collinza „Biografia jako źródło psychologicznych informacji o życiu i dziełach” jest zbiorem studiów psychologicznych dotyczących życia i twórczości wybitnych postaci literackich, napisanych na początku XX wieku. Praca ta zajmuje się istotą i celami biografii, rozpatrując, w jaki sposób historia życia jednego człowieka jest opowiadana nie tylko chronologicznie, ale także z uwzględnieniem jego myśli, doświadczeń i osiągnięć. Autor pod krytycznym pryzmatrem podkreśla rolę biografii w zrozumieniu ludzkiej natury oraz złożonej sieci wydarzeń, które definiują osobowość człowieka, widząc w niej most pomiędzy fikcją a historią. Wstępna część tekstu stanowi podstawę dla dalszego rozważania biografii jako formy literackiej; omawia istotę tego, co czyni biografię przyjemną i pouczającą w czytaniu, twierdząc, że prawdziwa biografia odzwierca myśli, duszę i osobiste otoczenie osoby, o których mowa, a nie jednostajnie opisuje wydarzenia. Collins analizuje historię rozwoju biografii, odnosząc się do jej korzeni w tradycjach klasycznych aż po współczesne formy, przytaczając przy tym imiona takich postaci jak Plutarch oraz licznych autorów i myślicieli. Uważa, że dobra biografia nie służy tylko dokumentowaniu życia osób, ale także oferuje czytelnikom moralne i emocjonalne spojrzenia na świat, wzbogacając w ten sposób ich zrozumienie ludzkiej natury poprzez pryzmatr osobistych doświadczeń.