„Platonizm w angielskiej poezji XVI i XVII wieku“ autorstwa Johna Smitha Harrisona to naukowy tekst, który bada wpływ filozofii platońskiej na angielską poezję, napisany na początku XX wieku. W tym dziele wyjaśniono, w jaki sposób platonizm kształtował duchowy i etyczny kontekst twórczości poetów tego okresu, z szczególnym naciskiem na takich autorów jak Edmund Spenser. Książka zajmuje się tematami miłości, piękna, świętości oraz moralnych ideali wywodzących się z myślenia platońskiego, pokazując, w jaki sposób te koncepcje weszły do poetyki epoki. Wstęp do tekstu wyraźnie określa krytyczny charakter badania; Harrison zamierza analizować platonizm nie z perspektywy poszczególnych poetów, lecz jako zjawisko oddziałujące na całą angielską poezję. Prezentuje takie pojęcia jak dualność piękna ziemnego i niebieskiego oraz omawia, w jaki sposób te koncepcje występują w twórczości Spenserza, zwłaszcza poprzez alegoryczne postaci symbolizujące takie cnoty jak świętość i umiar. Na przykład podkreśla postać Uny z „Królowej elfów”, przedstawiając ją jako wcielenie platońskiej mądrości i prawdy. Ponadto tekst komentuje, w jaki sposób poeci tego okresu utożsamiali swoje opisy miłości i piękna z platońskimi idealami, umieszczając tę dyskusję w szerszym kontekście kulturowym i historycznym. To naukowe badanie pomaga zrozumieć złożone sposoby, na które filozofia wpłynęła na poetyczną twórczość w kluczowym okresie angielskiej literatury.
„Niniejszy esej został przedstawiony jako rozprawa doktorska na Uniwersytecie Columbia”--Przedmowa.