«احساس رنگینپوست بودن من» اثر زورا نیل هارستون مقالهای است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده و موضوعاتی چون نژاد، هویت و تجربهٔ شخصی را بررسی میکند. نویسنده تأملات خود را دربارهٔ بزرگ شدن در شهر کاملاً سیاهپوستنشین ایتونویل در فلوریدا و نیز چگونگی تغییر برداشتش از خود، پس از نقل مکان به محیطی عمدتاً سفیدپوست، با خواننده در میان میگذارد. اثر هارستون دیدگاهی منحصربهفرد دربارهٔ پیچیدگیهای رنگینپوست بودن در آمریکا ارائه میدهد و بهجای قربانیبودن، بر قدرت و فردیت او تأکید میکند. هارستون در این روایت شخصی، کودکی خود در ایتونویل و احساس تعلقی را که در آنجا داشت بازگو میکند؛ اما با ورود به جامعهای تحت سلطهٔ سفیدپوستان، ناگزیر با واقعیت هویت نژادی روبهرو میشود. او در تأمل بر لحظاتی که باعث میشوند احساس کند «رنگینپوست» است، تجربههای خود را با تجربههای همسالان سفیدپوستش مقایسه میکند و چالشها و لذتهای میراث فرهنگیاش را به تصویر میکشد. او بهجای آنکه خود را قربانی نژادپرستی بداند، هویت خویش را با غرور و حس ماجراجویی میپذیرد و بر این نکته تأکید میکند که تفاوتهای فرهنگی بهجای ایجاد جدایی، غنا میآفرینند. هارستون در نهایت پیامی از تابآوری، پذیرش خویشتن و باور به این امر منتقل میکند که هویت انسان فراتر از رنگ پوست اوست.