„Telefon, mikrofon i fonograf” autorstwa hrabiego Th. Du Moncela to naukowa publikacja napisana na końcu XIX wieku. Książka skupia się na wynalezieniach, rozwoju oraz naukowych zasadach stanowiących podstawę telefonu, mikrofonu i fonografu; opisuje ich historię, mechanizmy działania oraz różnorakie zastosowania. Wykorzystując najnowsze i szybko postępujące osiągnięcia ery elektryki, autor bada zarówno aspekty techniczne, jak i praktyczne tych przełomowych urządzeń komunikacyjnych. Wstęp do publikacji umieszcza telefon w historycznym kontekście, odnosząc się do dążyń ludzkości do przesyłania dźwięku na duże odległości od czasów starożytnych aż po XIX wiek. Zwraca uwagę na wcześniejsze eksperymenty, np. te związane z telefonami strunowymi, i przyznaje ważną rolę takim postaciom jak Robert Hooke, Charles Wheatstone, Charles Bourseul, Elisha Gray oraz Alexander Graham Bell w rozwoju koncepcji i technologii przesyłania dźwięku elektrycznym sposobem. Tekst opisuje proces przejścia od prostych metod akustycznych do elektrycznych, przedstawia głównie spory dotyczące ustalenia priorytetu w rozwoju tych technologii oraz omawia najważniejsze elementy, które doprowadziły do powstania telefonu Bella. Dalej autor opisuje różne wczesne modele telefonów – włącznie z tymi przeznaczonymi do grania muzyki i do komunikacji mównej – oraz podaje szczegółowe informacje o ich konstrukcji i funkcjonowaniu.