„Podręcznik anatomii weterynaryjnej” Septimusa Sissona to naukowe wydanie napisane na początku XX wieku. Praca ta stanowi kompletną referencję dotyczącą anatomicznych struktur najważniejszych gospodarskich zwierząt, z szczególnym akcentem na konia, ale zawierająca również porównania z innymi gatunkami, takimi jak woł, świnia i pies. Podejście autora jest zgodne zarówno z wymogami podręcznika dla studentów medycyny weterynaryjnej, jak i z potrzebami praktyków w tej dziedzinie – książka skupia się na systematycznej i topograficznej anatomii, a ilustracje pomagają lepiej zrozumieć przedstawione informacje. Głównym tematem jest forma, struktura i nomenklatura ciała zwierząt w kontekście nauki weterynaryjnej. Na początku książki znajduje się przewodniczenie autora, w którym opisuje motywację stworzenia aktualizowanego i bogato ilustrowanego źródła wiedzy o anatomii weterynaryjnej, zaznaczając najnowsze metodologiczne osiągnięcia, takie jak wykorzystanie formalinu do utwardzania tkani i fotografii. Przewodniczenie wyjaśnia zakres tematycznego książki – skupia się na ogólnej anatomii, koniecznej z punktu widzenia potrzeb profesjonalnych – oraz motywację wyboru określonych terminów, aby uniknąć niejasności w języku anatomicznym. Wstęp daje ogólny przegląd anatomii jako nauki biologicznej, różnicy pomiędzy ogólną a mikroskopową anatomią oraz metodów badania systematycznego i topograficznego. Pierwszy z głównych rozdziałów (osteologia) dokładnie opisuje podstawowe elementy budowy kości zwierząt, wskazując typy kości, ich strukturę, rozwój i klasyfikację, po czym przechodzi do opisu anatomii poszczególnych części ciała, zaczynając od krzyża kostnego.