«Гісторыя Сонца, Месяца і зорак» Агнэс Гіберн — папулярны ўводны дапаможнік па астраноміі, напісаны ў канцы XIX стагоддзя. Ён знаёміць пачаткоўцаў з Сонечнай сістэмай і сусветам у шырэйшым сэнсе, тлумачачы сутнасць Сонца, Месяца, планет, камет і зорак яснай, нематэматычнай мовай. Спалучаючы навуковыя факты, гістарычныя звесткі і яркія апісанні, кніга імкнецца зрабіць сучасную астраномію зразумелай і цікавай для шырокага кола чытачоў. Кніга пачынаецца з захопленага ўступу Чарльза Прычарда, які хваліць яе прастату і дакладнасць для пачаткоўцаў; затым ідзе змест, які абяцае поўнае падарожжа ад Сонечнай сістэмы да сучасных метадаў даследавання. Далей Зямля паказваецца на сваім сапраўдным месцы — як адна з многіх планет; адрозніваюцца зоркі (сонцы) ад планет (светаў, што адлюстроўваюць сонечнае святло), а таксама тлумачацца рухі Зямлі, уяўныя нябесныя рухі, велізарныя адлегласці да зорак і задыяк. Потым разглядаюцца адлегласць да Сонца і яго маштаб, кручэнне і сонечныя плямы, факелы, пратуберанцы і карона, дапоўненыя ўражлівымі вобразамі сонечных бур; яснае тлумачэнне гравітацыі і інерцыі паказвае, як працуюць арбіты, а простая мадэль са свечкай і апельсінам ілюструе дзень і ноч і змену пор года праз нахіленую вось Зямлі. У аповедзе аглядаецца планетная сям’я: ад Меркурыя да Марса, пояс астэроідаў, затым Юпітэр (з чатырма вялікімі спадарожнікамі і хуткім кручэннем), Сатурн (з кольцамі і мноствам спадарожнікаў), Уран і Нептун; апісанне падтрымліваецца запамінальнымі параўнаннямі памераў і адлегласцей. Яркае «падарожжа» на Месяц паказвае неба без паветра, надзвычайную спякоту і холад, рэзкія святло і цені, пакрытыя кратэрамі краявіды і нерухомую Зямлю, што ззяе на месяцовым небе; пасля гэтага аповед пераходзіць да камет — іх некалі страшных з’яў, эфірнай прыроды, разнастайных арбіт, паводзін паблізу Сонца і знакамітых прыкладаў, такіх як каметы Галлея і Энке, — на чым гэты ўрывак абрываецца.