„Szczęście w Hazelbrook” Charlotte Grace O’Brien to dydaktyczna chrześcijańska nowela obyczajowa z epoki wiktoriańskiej. Jej akcja koncentruje się na życiu wiejskiej społeczności i moralnych motywach przedkładania obowiązku nad przyjemność, pokuty oraz miłosiernej dobroczynności, ukazując, jak wiara i niezłomne dobro kształtują rodzinę oraz jej sąsiadów. Wdowa Lawrence zmaga się z wychowaniem dzieci, w tym pracowitego Bena, pełnej życia Katie i przykutej do łóżka Nelly. Ulegając pokusom bezczynnych przyjaciół, Katie popada w nieposłuszeństwo, wymyka się na jarmark i omal nie ginie podczas burzy z piorunami, co prowadzi ją do wyznania win i poprawy. Epidemia ospy, która wybucha po jarmarku, pochłania dwoje krnąbrnych młodych ludzi i upokarza Fanny Price, która wraca do zdrowia odmieniona na lepsze. Łagodna Mabel Tracy z miejscowego dworu przynosi pocieszenie, Pismo Święte oraz alegorię zbawienia, która umacnia serca. Równoległy wątek opowiada o niewidomej babce Hale, której dawno zaginiony syn Tom, złamany latami spędzonymi na morzu i doprowadzony do pokuty, powraca i staje się wiernym oparciem. Nelly umiera spokojnie, ufając Chrystusowi; Katie staje się obowiązkowa, odrzuca obiecującą posadę, by pomagać matce, później poślubia odmienionego Toma, a razem budują szczęśliwy, uporządkowany dom — podkreślając przesłanie książki, że posłuszeństwo, pokora i łaska przynoszą prawdziwe szczęście.