Кати́л Менде́снинг «Бутунлай яланғоч одам» асари XIX аср охирида ёзилган роман. Бу шаҳват ва одоб тўқнаш келадиган Романендаги машҳур «Муҳаббат саройи» фонида кечувчи, импульсив ёш рицарь Пьер де Пьерфе атрофида марказлашган ҳазиломуз, сатирик ўрта асрлар ишқий қиссасидир; унинг ичкувар акаси Маркабрюс ва ниҳоятда тақводор акаси Аймерил ҳам ҳикояда иштирок этади. Беҳаё саргузаштлар, трубадурлар маданиятининг лирик тақлиди ва муҳаббат ҳақидаги зукко суд баҳслари сизни кутмоқда. Романнинг бошланиши бизни услублаштирилган XII асрдаги Провансга олиб боради. У ерда бузуқ ҳаёт кечирувчи бир ҳукмдорнинг уч ўғли ўз йўлларига кетади: Маркабрюс шароб қуйиш учун Тулузага, Аймерил тақводор ғайрат билан Салиб юришига йўл олади, Пьер эса — унга фақат ажойиб от ва ҳашаматли кийимлар қолган ҳолда — ишқий шуҳрат излаб отланади. Ривоят Романендаги янги миноранинг пайдо бўлишини шундай изоҳлайди: ошиқлар Дульс ва Антифанор қучоқларини узишдан кўра ёнғинда ҳалок бўлишни афзал кўрадилар; шу тариқа қалъа ҳар йили ўтказиладиган «Муҳаббат саройлари» учун саҳнага айланади. Бу мажлисларда графиня Фанетт ва нуфузли хонумлар турли ишларни кўриб чиқадилар: болаликда берилган ваъданинг енгга ўпичгача қисқартирилиши, мўралаган тамплиернинг сургун қилиниши, диаконнинг севиш ҳуқуқи ва хонум ўз маҳбуби учун чироқни ёқиб қўйиши шартми-йўқми, деган баҳс шулар жумласидандир. Машҳур поклик тимсоли Олтин ороллардан Клермонд ўрмонда яланғоч бир эркак уни ўпганига норозилик билдириш учун бостириб кирганда, мажлис тўхтайди. Кейин ҳикоя Пьер рашкчи ошхона эгасидан меҳмонхона хизматкори Мариоттни қутқарганидан сўнг йўлтўсарлар томонидан пистирмага туширилганини кўрсатади. Улар уни омон қолдирадилар, аммо оти ва ҳашаматли кийимларини ўғирлайдилар, ҳатто нафис кўйлагини Мариоттга совға қиладилар — натижада у бутунлай яланғоч, уялган ва ёлғиз ҳолда ўрмонга қочиб кетади.