«مردِ کاملاً برهنه» اثر کاتول مندس، رمانی است که در اواخر سدهٔ نوزدهم نوشته شده است. این اثر، عاشقانهای قرونوسطایی، بازیگوشانه و هجوآمیز است که بر شوالیهٔ جوان و بیپروایی به نام پیر دو پیرفو تمرکز دارد؛ برادر میگسارش مارکابروس و برادر زاهد و مؤمنش آیمریل نیز در کنار او هستند و ماجرا در دربار نامدار عشق در رومانن رخ میدهد، جایی که خواهش و نزاکت با یکدیگر برخورد میکنند. باید منتظر ماجراهای بیپروایانه، نقیضهای شاعرانه از فرهنگ تروبادورها و مباحثههای هوشمندانهٔ قضایی دربارهٔ عشق باشید. آغاز این رمان ما را به پرووانسی سبکپردازیشده در سدهٔ دوازدهم میبرد؛ جایی که سه پسرِ اربابی عیاش راههای خود را از هم جدا میکنند: مارکابروس برای شراب ریختن به تولوز میرود، آیمریل با شور دینی به جنگ صلیبی میپیوندد و پیر ــ که تنها اسبی باشکوه و جامههایی فاخر برایش مانده است ــ برای جستوجوی شکوه عاشقانه به راه میافتد. افسانهای برج تازهٔ رومانن را توضیح میدهد: دلدادگان، دولس و آنتیفانور، ترجیح میدهند در آتش بمیرند تا آغوش یکدیگر را پایان دهند و بدینسان قلعه را به صحنهٔ برگزاری سالانهٔ «محاکم عشق» بدل میکنند. در این نشستها، کنتس فانِت و بانوان نامدار دربارهٔ پروندههایی داوری میکنند: از وعدهای دوران کودکی که به بوسهای بر آستین تقلیل یافته، تا تبعید یک تمپلارِ فضول، حق یک شماس برای عشق ورزیدن و اختلافی دربارهٔ اینکه آیا بانویی باید چراغی برای معشوقش روشن بگذارد یا نه. رسیدگیها هنگامی متوقف میشود که نمونهٔ نامدار پاکدامنی، کلرموند دِ ایل-دور، ناگهان وارد میشود تا اعتراض کند که مردی برهنه در جنگل او را بوسیده است. سپس روایت نشان میدهد که پیر، پس از نجات ماریوت، خدمتکار مهمانخانه، از دست مهمانخانهداری حسود، گرفتار کمین راهزنان میشود؛ آنان از کشتنش درمیگذرند، اما اسب و جامههای فاخرش را میدزدند و حتی پیراهن زیبایش را به ماریوت میبخشند ــ و او را کاملاً برهنه باقی میگذارند تا شرمگین و تنها به جنگل بگریزد.