«هنر عشقورزی: یا پندهایی به جوانی که خود را وقف عشق میکند» اثر مندس، راهنمایی دربارهٔ عشق و اغواگری است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این کتاب اصولی جسورانه برای عاشقِ بالقوه عرضه میکند و اصرار میورزد که توهم، نقشآفرینی، زیبایی و احساسِ مهارشده ــ نه صداقت ــ بر کامیابی شور عشق حاکماند؛ اصولی که از خلال حکایتها، گزینگویهها و نقد اجتماعی بیان میشوند. این اثر میل، محدودیتهای شناخت معشوق و الزامات زیباییشناختی زندگی اروتیک را میکاود. آغاز این رساله عشق را همچون پیشهای دشوار ترسیم میکند و جوانی مشتاق را به اصولی ناآرامکننده مجهز میسازد. پیشگفتار عاشق را کسی تعریف میکند که بتواند میل بورزد و به آرمانی بدل شود که هر زن در خیال خود میپرورد؛ سپس فصل اول «دروغ الهی» را میستاید و بر هنرِ تصنعِ همیشگی در عاشق و معشوق تأکید میکند (چنانکه در حکایت موی بورِ حفظشده حتی پس از مرگ نشان داده میشود). فصل دوم خودفریبی ــ «توهم الهی» ــ را برای دگرگون کردن واقعیتهای پست توصیه میکند، در حالی که تمثیل عاشق نابینا و پزشک نامدار در فصل سوم، رؤیا را بر سرخوردگی ترجیح میدهد. فصل چهارم زیبایی را ضروری میداند و پیوندهای نامتناسب را خوار میشمارد، و فصل پنجم غرور مردانه دربارهٔ «فتح» را با داستان ایمه آنریو درهم میشکند؛ سرنوشت او بیش از شایستگی، به تصادف وابسته است. فصل ششم استدلال میکند که شادی یا اندوه درونی زن، حتی برای خود زنان نیز، به سبب محدودیتهای زبان، ناشناختنی و بیانناپذیر باقی میماند. فصل هفتم خواهان بازگشت به معصومیت در هر آغوش تازه است، همچون هنرمندی که هر بار با اثری نو روبهرو میشود، و فصل هشتم آغازگریِ پستِ مردانه را محکوم میکند و «آغازگران» آرمانشهری را پیشنهاد میدهد یا، در نبود آنان، از زنان بخشنده میخواهد با شفقت خود جوانان را از تباهی برهانند. فصل نهم به لحظهٔ پرمخاطرهٔ پس از نخستین بوسه و نیاز به رفتاری سنجیده میپردازد و درست زمانی پایان مییابد که بحث به مدیریت آن بزنگاه حساس روی میآورد.