L'art d'aimer: ou conseils à un jeune homme qui se destine à l'amour
O tej książce
„Sztuka kochania: porad dla młodego człowieka, który zamierza poświęcić się miłości“ Mendèsa to przewodnik o miłości i uwodzeniu napisany u schyłku XIX wieku. Prezentuje odważne zasady postępowania dla potencjalnego kochanka, podkreślając, że do sukcesu w związku konieczne są iluzje, umiejętność udawania, piękno oraz kontrolowane wyrażanie emocji – a nie szczerość. W tekście używane są przypowieści, maksymy i krytyka społeczna, aby to wyjaśnić. Praca dotyka tematów pożądania, ograniczeń w poznawaniu ukochanego oraz estetycznych wymagań erotycznego życia. Wstęp do tego traktatu przedstawia miłość jako wymagające poważnego podejścia „pokrewieństwo” i przygotowuje młodego człowieka do stosowania niekonwencyjnych zasad. Przedmówa definiuje kochanka jako osobę, która potrafi pragnąć i stać się tym idealnym partnerem, o którym marzy każda kobieta; w pierwszym rozdziale „boska kłamstwa” są chwalone jako środek do osiągnięcia tego celu. Drugi rozdział zachęca do samoszaleństwa i wykorzystywania iluzji, aby zmienić brudną rzeczywistość; w trzecim rozdziale przypowieść o niewidomym kochanku i słynnym lekarzu pokazuje, że sny są lepsze niż rozczarowania. Czwarty rozdział wymaga piękna i oskarża związki, w których partnerzy nie pasują do siebie; piąty rozdział krytykuje męską dumę z „zdobyć” poprzez historię Aimée Henriot, los której zależał bardziej od przypadku niż od zasług. Szósty rozdział twierdzi, że wewnętrzna radość lub smutek kobiety pozostają nieznane i niemówione, nawet przez samą kobietę, ze względu na ograniczenia języka. Siódmy rozdział apeluje o odnowienie niewinności przy każdym nowym pocałunku, podobnie jak artysta podejmuje każde swoje dzieło od początku; ósmy rozdział oskarża brudne praktyki „inicjacji” mężczyzn i proponuje utopijczne rozwiązania w postaci „iniciatorek” lub łaski życzliwych kobiet, które mogłyby ochronić młodych ludzi przed degradacją. Siódmy rozdział zajmuje się niebezpiecznym momencem po pierwszym pocałunku oraz koniecznością zachowania odpowiedzialnego; kończy się w momencie, gdy rozmowa przechodzi do analizy tego krytycznego momentu.
