„Nagi człowiek” autorstwa Catulle Mendèsa to powieść napisana na końcu XIX wieku. To zabawna, satyryczna historia o średniowiecznym romansie, skupiona wokół impulsywnego młodego rycerza Pierre de Pierrefeu, jego pijanego brata Marcabrusa oraz poważnego i pobożnego Aymerila. Akcja rozgrywa się w słynnym „Sądzie Miłości” w Romaninie, gdzie pragnienie i przyzory starożytnych zasad konfliktują ze sobą. Czekają na nas komiczne niepowodzenia, liryczne nawiązywania do kultury trubadurów oraz dowcipne dyskusje o miłości. Powieść rozpoczyna się w stylizowanej Provenansie XII wieku – trzech synów rozpuśtnego lorda rozchodzą się: Marcabrus wyjeżdża do Tuluzy, by sprzedawać wino, Aymeril wyruszają na krucjadę z pobożnym zamiarem, a Pierre, pozostawiony jedynie z doskonałym koniem i pięknych ubrań, wyrusza w poszukiwaniach miłosnej sławy. Legenda tłumaczy pochodzenie nowej wieży w Romaninie: kochankowie Doulce i Antiphanor zginęli w pożarze, zamiast rozstać się… Co czyni ten zamek areną corocznych „Sądów Miłości”. Podczas tych spotkań hrabianka Phanette oraz inne wybitne damy rozpatrują różne sprawy – od dziecięcego obietniczenia, zmienionego w pocałunek na rękawie, po eksmisję templariusza za podsłuchiwanie… Narracja pokazuje również, jak Pierre, po ocaleniu służebnicy z gospody Mariotte przed zazdrośnym gospodarzem, pada ofiarą zasadzki rozbójników, którzy zabierają mu konia i ubrania, a jego piękną koszulę dają Mariotte… Pozostawiony w całości nagi, Pierre ucieka do lasu, oszczędzony jedynie przez swój honor.