«دامن کوتاه» اثر کاتول مندس مجموعهای از داستانهای کوتاه است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شدهاند. این مجموعه با بهرهگیری از حکایتهای زیرکانه و جسورانه با پایانهای چرخشیِ طنزآمیز، آداب پاریسی، میل، حسادت و برداشتهای در حال تغییر از عفت را بهگونهای بازیگوشانه هجو میکند. در این داستانها با عشوهگران شیکپوش، دندیهای بیاعتنا، دوستان فداکار و عروسان سادهدل روبهرو میشویم که در موقعیتهایی جسورانه گرفتار شدهاند؛ موقعیتهایی که فاصله میان ظواهر و امیال را میکاوند. مجموعه با پیشگفتاری شیطنتآمیز آغاز میشود که انقلاب مد را پیشبینی میکند—بدنهای برهنه و چهرههای پوشیده—و آن را استعارهای از تغییر مفهوم عفت قرار میدهد. نخستین داستانها چنیناند: عاشقی بوی صمیمانه رقیبش را میدزدد تا مرد خود را بازپس گیرد، اما او را دوباره به سوی رقیب میراند؛ «تعمیرکار کوزهها»ی نامدار (افسانهای درباره بکارت) با ظرف نشکستنی عروسی روبهرو میشود که خود زمانی آن را «تعمیر» کرده بود؛ دو دوست جداییناپذیر خلوتگاههایشان را با زنگی برقی به هم متصل میکنند تا لذتهای زناشوییشان را هماهنگ کنند، اما این کار باعث میشود یکی از آن دو هنگام مزاحمتی در روز، به شکلی فاجعهبار تسلیم شود؛ زیبایی بینقصی افسوس میخورد که کمال خودش در عشق به مانعی بدل شده است؛ دام حسادتِ ظاهراً خطاناپذیرِ یک بدبینِ لافزن با تار موی بلوندی که راز را برملا میکند خنثی میشود؛ یک زن پاریسی که عاشقانش را بر اساس شمار سیگارهایی که پس از آن میکشد ارزیابی میکند، نزد مردی روستایی توان واقعی را مییابد؛ و بانویی که در هیئت بستهای کاه از انبار علوفه پایین آورده شده، به دست کارگری مزرعه ربوده میشود؛ کارگری که سرنوشت او را سبکسنگین میکند. این بخش با آغاز داستانی تازه پایان مییابد؛ داستانی که در آن راوی بر این باور است که میل میتواند بیصدا از فردی به فرد دیگر منتقل شود، درست هنگامی که روایت داستان همسر جوان و معصوم خود را آغاز میکند.