«لوسیفر» اثر موریس ماگر رمانی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این اثر به کاوش در پیچیدگیِ میل، عرفان و تردید اخلاقی میپردازد؛ آنگاه که راویِ پاریسیِ بینام، در میان محافل علوم غریبه و زیر سایهٔ پیمانی شیطانی از دوران جوانیاش، میان دو خواهر—اِولین، عارفی سختگیر، و لارنس، لذتگرایی سرکش—دوپاره میشود. انتظار داستانی روانشناختی و آمیخته با حالوهوای علوم غریبه را داشته باشید که در آن عشق، حسادت و جاهطلبیِ باطنی مرزهای میان خیر و شر را محو میکنند. آغاز این رمان راوی را در شبی شرجی در پاریس دنبال میکند؛ شبی که او بیرون خانهٔ سناَیگولف درنگ میکند و عشق دوپارهاش به اِولین و لارنس را بر زبان میآورد. وقتی لارنس پنهانی بیرون میرود، راوی با تاکسی او را تا مونمارتر تعقیب میکند، میبیند که او خونسردانه کافههای مشکوک اطراف میدان بلانش را جستوجو میکند، و سپس در خیابان بالو او را گم میکند و به دیداری پنهانی مظنون میشود. اندکی بعد، او با میشل کوتسبوئه، رهبر معنوی گروه اِسِنیِ آنان، دیدار میکند؛ سخنان او دربارهٔ میل و «لوسیفر» خاطرهٔ پیمانی در جوانی با شیطان را زنده میکند؛ پیمانی که همراه پیشینشان، لِوی، ترتیب داده بود. راوی آن آیین را بازگو میکند و، پریشان، روز بعد را صرف سنجیدن این پرسش میکند که آیا پیمان زندگیاش را منحرف کرده است—در حالی که دربارهٔ بخت، سلامت، عشقها و نقش خود در دوران جنگ میاندیشد—و همزمان کتابهای مربوط به قراردادهای اهریمنی را زیرورو میکند. دیداری تصادفی با معشوق پیشینش، ایرما پاسکو، حس تکراری شوم و محتوم را عمیقتر میکند. این بخش با انتقال صحنه به جنوب پایان مییابد؛ جایی که خانوادهٔ سناَیگولف، راوی، کوتسبوئه و پیروان اِسِنی کنار دریا گرد هم میآیند و برای «آزمایشهای» تازه آمادهاند.