«La montée aux enfers» اثر موریس ماگره مجموعهای از اشعاری است که در اوایل قرن بیستم سروده شدهاند. این اثر به مضامین اگزیستانسیالیسم، sensuality و جنبههای تاریکتر تجربهٔ انسانی میپردازد و بدینسان کاوشی زنده در روان انسان را پیش مینهد. اثر با بهرهگیری از تصاویر سوررئال و اغلب گروتسک خود میکوشد واکنشهای عاطفی شدیدی برانگیزد. آغاز مجموعه، خواننده را با منظرهای وهمانگیز و زنده آشنا میکند که در شعر «Le Jardin Maudit» ترسیم شده است. در اینجا، گوینده وارد باغی نفرینشده میشود که موجودی مارمانند بر آن نظارت دارد و طبیعت در آن grotesque و آلوده به نظر میرسد. گیاهان و جانوران بازتابدهندهٔ رنج و زوالاند؛ تصاویری از سنگهای خونچکان، بوهای متعفن و موجودات ناقصالخلقه، جهانی فاسدشده بهدست رذیلت انسانی را به تصویر میکشند. این فضای تاریک و مالیخولیایی زمینه را برای کاوش شاعر در مضامین disturbing پیرامون میل، مرگ و شکنندگی زیبایی در سراسر مجموعه فراهم میکند.