‘La montée aux enfers’ van Maurice Magre is een verzameling gedichten die werden geschreven in de vroege 20ste eeuw. Het werk gaat diep in op thema’s als existentialisme, sensualiteit en de donkere kanten van het menselijke bestaan, waardoor er een levendige verkenning van de menselijke psyche wordt gemaakt. Met zijn surreale en vaak groteske beelden probeert het boek sterke emotionele reacties op te roepen. In het openingsgedicht ‘Le Jardin Maudit’ wordt de lezer voorgesteld aan een angstaanjagend en levendig landschap: de spreker betreedt een vervloekt tuin onder de bewaking van een slangachtige figuur, waarin de natuur grotesk en verontreinigd is. De flora en fauna weerspiegelen pijn en verval; beelden van bloedende stenen, smerige geuren en afwijkend gevormde creaturen illustreren een wereld die is corrumpeerd door menselijke zonden. Dit donkere en melancholische decor vormt de basis voor de verkenning door de dichter van perturbante thema’s rond verlangen, dood en de kwetsbaarheid van schoonheid in alle gedichten uit deze verzameling.