Syllogizmy (z starożytnego greckiego συλλογισμός syllogismós – „sumowanie, logiczny wniosek”) to katalog określonych typów logicznych wniosków. Stanowią istotę starożytnej logiki Arystotelesa, powstałej w IV wieku p.n.e., a także tradycyjnej logiki aż do XIX wieku. Główną techniką logiki syllogistyczna została zastąpiona dopiero w wyniku integracji logiki z matematyką, na skutek badań George’a Boole’a i Gottloba Frege’a w XIX i pierwszych latach XX wieku. Syllogistyka to ogólnie nazwa nauki o syllogizmach. Klasyczna logika badala w szczególności, pod jakimi warunkami syllogizmy są ważne. Syllogizmy zawsze budują się według tego samego schematu: dwa przypuszczenia (warunki) prowadzą do wniosku. Przypuszczenia i wniosek to twierdzenia określonego typu, w których jeden pojęcie (zwane podmiotem syllogizmu) jest w jakimś sposób powiązane z drugim pojęciem (zwanym predykatem syllogizmu). W zależności od roli, którą pełnią w strukturze syllogizmu, te pojęcia nazywane są górnym, środkowym lub dolnym. (Taki opis pochodzi z Wikipedii.)