„Valheen verkko” Harry’ego Sidneya Warwicka to powieść napisana na początku XX wieku. Jest to moralny dramat o oszustwie, winie i tożsamości, skupiony na szanowanym adwokacie Hartleym Lathomie, jego młodej żonie Margot oraz ich dawnym przyjacielu i oskarżycielu Rickardzie Jardine’ie, gdy proces sądowy i nierozwiązana miłość przekształcają ich życie. Ton łączy intrygę prawną, napięcie domowe i psychologiczny suspense z nutą możliwej odkupienia. Początek powieści ukazuje Lathoma wychodzącego z sądu pod zarzutem Jardine’a, że nadużył funduszy zmarłej matki, podczas gdy Margot tłumi w sobie trwające uczucia do Jardine’a. W domu Lathom wyznaje moralne i rzeczywiste przewinienie, błaga Margot, by poprosiła Jardine’a o wstrzymanie sprawy, a ona odkrywa, że Jardine już zdecydował się wycofać ze względu na nią; oboje uznają dawne przywiązanie, lecz ona odmawia opuszczenia męża. Po powrocie Margot na chwilę kłamie, że Jardine odmówił; w następującej rozpaczy Lathom śmiertelnie strzela do swego zhańbionego kancelisty Fenwicka podczas pijackiego wtargnięcia, a następnie wymusza zatuszowanie: Fenwick zostaje ubrany jak Lathom, śmierć inscenizuje się jako samobójstwo Lathoma, a Hartley ucieka pod aliasem David Muir. W Londynie czyta o własnym „pogrzebie”, przeszywa go czuły list od ukochanej Fenwicka, i, dręczony winą, wpada na pożar w mieście, gdzie impulsywnie ratuje dziecko — dając do zrozumienia, że jego droga może zwrócić się ku zadośćuczynieniu.