‘Onuitgesproken predikten, delen I, II en III’ van George MacDonald is een verzameling theologische essays die werden geschreven in de midden van de 19e eeuw. Het werk gaat diep in op spirituele concepten als de aard van God, de essentie van het geloof en de betekenis van nederigheid, en benadrukt de intrinsieke waarde van kinderlijke onschuld bij het begrijpen van goddelijke waarheden. In het begin van het boek beschrijft MacDonald een meditatie over het bijbelse verhaal waarin Jezus een kind tussen zijn discipelen plaatst om de belangrijkheid van nederigheid en dienst aan God te illustreren. Hij reflecteert op de kenmerkende eigenschappen van echte kinderlijkheid – onschuld, eenvoud en het gebrek aan wereldse wijsheid – en stelt dat deze eigenschappen iemand openstellen voor het goddelijke. Door deze bril verkent MacDonald thema’s als vergeving, liefde en de veranderende kracht van het herkennen van God in alledaagse ervaringen. Dit inleidende gedeelte bepaalt de toon voor de rest van de ‘predikten’, die allemaal gericht zijn op diepere inzichten in het spirituele leven en de aard van Gods relatie met zijn creatie.