John Greenleaf Whittier’ın “Dini Şiirler, 2. Bölüm” adlı eseri, 19. yüzyılın sonlarında, özellikle Viktorya döneminde yazılmış dini şiirlerden oluşan bir derledir. Kitap, inanç, ilahi şefkat, insanın mücadelesi, sevgi ve ruhsal anlayış arayışı gibi temaları ele alır. Whittier’ın eserleri, dini ve ahlaki sorunlarla derin bir şekilde ilgilenildiğini gösterir ve ilahi ile günlük insan deneyimlerinin kesişim noktalarına dikkat çeker. Derleme, ruhsallık üzerine çeşitli duyguları ve düşünceleri ifade eden şiirlerden oluşmakta olup; sıklıkla insanın Tanrı’yla kurduğu kişisel bağı tasvir etmektedir. “Ebedi İyilik” ve “Dua Arayıcısı” gibi eserlerde Whittier, ilahi sevginin doğasına ve insanın dua ile destek arzusuna derinlemesine iner. “İlahi Şefkat” gibi diğer şiirleri ise insanlığın ortak durumu ve birbirimize karşı göstermemiz gereken ahlaki sorumluluk hakkındaki düşüncelerini yansıtır. Genel olarak, bu şiirler kişisel düşünceleri daha geniş ruhsal arayışlarla birleştirerek okuyucuları kendi inançları ve hayatlarındaki ilahi varlık üzerine düşünmeye teşvik eder.