«پلاترو و من» اثر خوان رامون هیمنز، یک شعر نثری است که در سال ۱۹۱۴ منتشر شد. این اثر بر یک نویسنده و مورچهای عزیز به نام پلاترو تمرکز دارد؛ پلاترو کوچک، نرم و نقرهای رنگ توصیف شده است. از طریق این همراه همیشگی خود، نویسنده به لذتهای ساده زندگی، خاطرات و افراد اطرافش فکر میکند. پلاترو به نمادی از مهربانی و پاکی تبدیل میشود؛ همچنین نقش یک دوست صمیمی را بر عهده دارد که نویسنده معتقد است همه چیز را جز زبان انسانها درک میکند، و طی سالها گرمی و همراهی را برای نویسنده فراهم کرده است.
صفحه ویکیپدیا مربوط به این کتاب: en.wikipedia.org/wiki/Platero_and_I