‘De geneugten der wijsheid met betrekking tot het huwelijksleven’ van Emanuel Swedenborg is een filosofisch en theologisch werk dat werd geschreven aan het eind van de 18e eeuw. Het boek gaat dieper in op de aard van liefde, met name op de spirituele en emotionele relaties die in de hemel bestaan, en vergelijkt deze met aardse ervaringen van liefde. Naast dit centrale thema wordt ook ‘de genoegens der waanzin met betrekking tot andere vormen van liefde’ besproken, waarbij een tegenstelling wordt gelegd tussen het huwelijksleven en andere vormen van liefde. In het begin van het boek deelt de auteur een visie waarin engelen worden opgeroepen om de essentie van hemelse vreugde en eeuwige gelukzaligheid te bespreken. Swedenborg presenteert een reeks dialogen tussen verschillende groepen wijze geesten, die ieder hun eigen visie uiten over wat echte geluk in het hiernamaals betekent. Uit deze discussies blijken diverse standpunten: sommige geesten zien hemelse vreugde als genot en aangename gezelschap, terwijl anderen het beschouwen als een diepere spirituele verbinding gebaseerd op nuttigheid en het vervullen van je eigen doel. Tijdens deze gesprekken worden de geesten geleid door een engel die hen wil inzichten verschaffen; hij benadrukt dat echte vreugde niet alleen uit lichamelijke genoegens voortkomt, maar ook uit liefde, wijsheid en het dienen van anderen. Dit inleidingstekst legt de basis voor een diepgaande exploratie van de vele vormen van liefde en hun betekenis voor het spirituele leven.