„Nowa fizyka i jej rozwoj” autorstwa Luciena Poincaré to naukowe dzieło napisane na początku XX wieku. W tym opracowaniu analizowane są istotne postępy w dziedzinie fizyki ostatniego dekadu, a cel jest przedstawienie najnowszych teorii i odkryć w zgodny i zrozumiały sposób, dostępny zarówno dla uczonych, jak i dla czytelników o wykształceniu. Poincaré stara się umieścić rozwoj współczesnej fizyki w kontekście wzajemnych zależności pomiędzy nowymi odkryciami a fundamentalnymi teoriami, z których wynikają. Na początku książki autor reflektuje nad dramatycznymi zmianami w świecie fizyki, twierdząc, że choć wielu uważa, iż obserwujemy rewolucyjny moment w nauce, taka perspektywa ignoruje ciągłość i postępowe charakterystyki naukowego rozwoju. Porównuje te aktualne zmiany z wcześniejszymi przełomami, np. odkryciem baterii galwanicznej oraz dalszym rozwojem wiedzy o elektryce i cieple. Poincaré podkreśla, że najnowsze odkrycia, takie jak promieni X czy teorie dotyczące składu materii, ponownie rozbudziły zainteresowanie filozoficznymi rozważaniami na temat natury istnienia i zasad rządzących prawami fizyki. Cała książka stanowi podstawę do dogłębnego badania różnych tematów, w tym metody pomiaru w metrologii, rozwoju fundamentalnych zasad nauki oraz wzajemnych powiązań pomiędzy różnymi fizycznymi zjawiskami.