„Renesans w Italii, tom 1 (z 7)” autorstwa Johna Addingtona Symondsa to dzieło historyczne napisane na końcu XIX wieku. Książka dokonuje analizy kulturowych i intelektualnych zmian, które charakteryzowały okres renesansu w Italii, skupiając się na rozwoju sztuki, nauki oraz politycznych zawiłeń. Symonds bada wzajemodział różnych historycznych sił, które wpłynęły na ten kulturowy odróżnienie, przybliżając czytelnikowi ważne postaci i idee, które przyczyniły się do rozwoju tego okresu. W wstępie autor definiuje renesans nie jako jedynie ożywienie nauki, ale jako głębokie zmiany w percepcji wolności i intelektu przez ludzkość. Symonds podkreśla istotność rozumienia ciągłego rozwoju myślenia od średniowieku do renesansu, wskazując takich postaci jak Dante, Petrarcha i Boccaccio jako prekursorów tego procesu. Opisuje również trudności z określeniem dokładnych dat rozpoczęcia renesansu, proponując zamiast tego uważać go za ciągły proces emancypacji duchu ludzkiego, spowodowany odkryciami w dziedzinie sztuki, nauki i filozofii. Taki ogólny kontekst umożliwia dalszą analizę tematów takich jak nauka, historia polityczna oraz rozwoj sztuki w kolejnych rozdziałach.