„Renesans w Italii, tom 6 i 7 (z 7)” autorstwa Johna Addingtona Symondsa to dzieło historyczne napisane na końcu XIX wieku. Jest kontynuacją badań Symondsa nad kulturą renesansową w Italii, skupionych szczególnie na katolickiej reakcji na rozkwit artystyczny i intelektualny tego okresu oraz na dalszym rozwoju włoskiego społeczeństwa po renesansie. Książka opisuje wyjątkowe osiągnięcia kultury włoskiej w XV i pierwszych latach XVI wieku, a także siły, które przerywały jej postęp. W przedmówie autor wyjaśnia zamiar dogłębnego badania katolickiego ożywienia jako reakcji na dynamiczny rozwój sztuki i nauki w czasach renesansu. Przedmowa stanowi kulminację tematów poruszonych w poprzednich pięciu tomach i przygotowuje grunt do analizy zmian w społeczno-politycznym krajobrazie Włoch, które doprowadziły do powstania uciskowych sił w okresie kontrreformacji. Opowieść zwraca uwagę na bliską więź między Hiszpanią a Stolicą Apostolską oraz pokazuje, jak te wpływy zmieniły los Włoch, doprowadzając do utraty ich wcześniejszej kulturowej i politycznej autonomiczności. Taka introdukcja umożliwia dogłębne zrozumienie złożoności procesów, które określały dalszy rozwój Włoch po renesansie.