«تاریخ علم – جلد دوم» نوشته هنری اسمیت ویلیامز و ادوارد اچ. ویلیامز، گزارشی تاریخی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده و تکامل اندیشهها و کشفیات علمی را از زمان سقوط امپراتوری روم تا اواسط قرن هجدهم بررسی میکند. این جلد بهویژه بر گذار از عصور کهن تا قرون وسطایی و سپس آغاز علم مدرن تأکید دارد؛ همچنین شخصیتها و نظریههای علمی مهمی را که بر درک جهان طبیعی تأثیر گذاشتهاند، مورد بررسی قرار میدهد؛ از جمله آثار کوپرنیکوس، گالیلئو و نیوتن. در ابتدای این جلد، نویسندگان به چالشهای خلاصهکردن پیشرفتهای علمی در یک دوره طولانی و همزمان حفظ منطق زمانی و موضوعی این مطالب میپردازند. آنها مفهوم «عصر تاریک» را معرفی میکنند؛ عصری که در آن تحقیقات علمی اصلی تا حد زیادی ناپدید شده بود، عمدتاً به دلیل سلطه فکر کلیسایی و رکود اقتصادی. از طریق دیدگاه علم قرون وسطایی، آنها هم رکود در اروپای غربی و هم پیشرفتهای جهان عربی را برجسته میکنند؛ جایی که دانشمندان عرب دانش یونانیها را حفظ و گسترش دادند و زمینه را برای پیشرفتهای علمی بعدی در اروپا فراهم کردند. این مقدمه، زمینهساز بررسی دقیق نظریههای علمی مهم و زمینه تکامل آنها در فصلهای بعدی است.
Volume 2: The beginnings of modern science