رمان «ژان که غریده و ژان که میخندد» نوشته کنتس سوفی سگور، در سال ۱۸۶۵ منتشر شد. دو پسرعمو به نامهای ژان و جانو با ترک بریتانی، به پاریس میروند تا کار پیدا کنند. ماهیت شاد و مهربان ژان باعث میشود مورد علاقه و احترام دیگران قرار بگیرد؛ در حالی که تمایلات تلخ جانو، علیرغم کمک پسرعمویش و افراد خیرخواه، او را به مسیری تاریکتر سوق میدهد. این داستان تضاد بین زندگی صاف و سالم در روستا و تأثیر فاسدکننده شهر را نشان میدهد و به این پرسش میپردازد که آیا انتخابهای اخلاقی ناشی از تربیت یا عوامل عمیقتری درون فرد هستند.