„Jean, który burczy, i Jean, który się śmieje” to powieść napisana przez hrabiankę Sophie Ségur i wydana w 1865 roku. Dwoje kuzenów – Jean i Jeannot – opuszczają Bretanię, aby szukać pracy w Paryżu. Optymistyczna i serdeczna natura Jeana przyciąga do niego miłość i poważanie, natomiast gorzką naturę Jeanna prowadzi na ciemniejszą drogę, mimo pomocy kuzena i innych osób gotowych mu pomóc. Opowieść kontrastuje sielankowy kraj wiejski z degradującym wpływem miasta i rozmyśla nad tym, czy moralne wybory wynikają z wychowania, czy z czegoś głębszego w nas samych.
Wikipedia page about this book: fr.wikipedia.org/wiki/Jean_qui_grogne_et_Jean_qui_rit