„Historia jednej duszy” Ambrogio Bazzero to semiautobiograficzny román napisany na końcu XIX wieku. Książka dotyka wewnętrznego życia swojego bohatera, Ambrogio Bazzero, i rozmyśla nad tematami miłości, sztuki oraz trudności istnienia. Jest zarówno osobistym świadectwem doświadczeń autora, jak i głębokim spojrzeniem na jego wrażliwość na piękno i smutek. W openingu románu poznajemy Ambrogio Bazzero jako nostalgicznego człowieka głęboko poruszonym przez swoje doświadczenia i emocje. Opisuje się go jako osobę refleksyjną, prześladowaną niespełnionymi pragnieniami oraz tęsknotą za więzią, która przekracza granice tego świata. Pierwsze części książki opowiadają o jego dzieciństwie, które było charakteryzowane dobrotą oraz głębokim uznaniem dla przyrody, sztuki i prostych radości życia. Gdy przechodzi przez zawiłe problemy dorosłości, jego starcia z miłością i oczekiwaniami społeczności stają się centralnym tematem narracji; pokazuje to bohatera, który balansuje pomiędzy nadzieją a rozpaczą, usiłując zrozumieć swoje miejsce w świecie, który często wydaje się izolujący i przytłaczający.